Χάρης Βλαβιανός


Ο Χάρης Βλαβιανός γεννήθηκε στη Ρώμη το 1957. Σπούδασε Οικονομικά και Φιλοσοφία στο Παν/μιο του Μπρίστολ και Πολιτική Θεωρία και Ιστορία στο Παν/μιο της Οξφόρδης. Έχει εκδώσει οκτώ ποιητικές συλλογές, με πιο πρόσφατη τη συλλογή, Μετά το τέλος της ομορφιάς (2003) —υποψήφια για το Κρατικό Βραβείο Ποίησης και το Βραβείο «Διαβάζω»— και δύο συλλογές δοκιμίων, Ο άλλος τόπος (1994) και Ποιον αφορά η ποίηση; Σκέψεις για μια τέχνη περιττή (2007). Έχει μεταφράσει έργα κορυφαίων ποιητών, όπως: Walt Whitman, Εzra Pound, John Ashbery, William Blake, Zbigniew Herbert, Fernando Pessoa, e.e. cummings, Michael Longley. Διευθύνει το περιοδικό «Ποίηση».

«[…] H σχέση καθημερινής ζωής και ποίησης, έτσι όπως αναπτύσσεται στα ποιήματά του, όχι μόνο τον διακρίνει από τους σύγχρονούς του ποιητές, αλλά και θέτει ένα κρίσιμο αίτημα: ο ποιητής, ως ανθρώπινο υποκείμενο, να μην κρύβεται πίσω από τις λέξεις του ή να μην τις αναγάγει σε τρόπο ώστε να υποδυθεί κάτι άλλο από αυτό που είναι, δηλαδή να μην αλλάζει το πρόσωπό του μ’ ένα ποιητικό προσωπείο. Η ώριμη ποίηση του Bλαβιανού αντιμάχεται τη διάκριση μεταξύ ποίησης και εμπνευσμένης ζωής, τη στιγμή που στο έργο πολλών σύγχρονών του ποιητών η ίδια διάκριση, παραμένοντας αγεφύρωτο χάσμα, προκαλεί την εντύπωση της εκφραστικής στασιμότητας ή της ποιητικής πόζας. […]».


ΕΥΡΙΠΙΔΗΣ ΓΑΡΑΝΤΟΥΔΗΣ, «Χάρης Βλαβιανός,
Μετά το τέλος της ομορφιάς [Ποιήματα, 1998-2002]»,
Αθήνα, Εκδόσεις Νεφέλη 2003, σελ. 101.


«[…] Συνομιλώντας επίμονα με την ιστορία, προσωπική και συλλογική, καταλήγει έτσι μ’ όλη την ειρωνεία, τον σκεπτικισμό και την αυτοαναίρεση που τον χαρακτηρίζουν, στην αρχαία φλέβα, που κι ο μοντερνισμός κληρονόμησε με τη σειρά του από τους προηγούμενους. Με τον τρόπο αυτό ο Χ.Β. ολοκληρώνει επιτυχώς μακρά προσπάθεια να προτείνει την ποίηση ως πολιτισμική πρακτική ευθείας επαναμάγευσης του κόσμου, διαρρηγνύοντας τα όρια ποίησης και πραγματικότητας, και παρέχει επιχείρημα στην άποψη που θέλει το μεταμοντέρνο συνέχεια και όχι ασυνέχεια του μοντέρνου. […]».

TOΠΑΛΗ, Από το «Adieu» στην «Αχμάτοβα»:
Σκέψεις με αφορμή ένα βιβλίο


«[…] Με τι υλικά φτιάχνεται η ποίηση στον καιρό μας; Τι ακριβώς μεταφέρει ο καλλιτέχνης στο εργαστήριό του και με ποιον τρόπο πασχίζει να του δώσει μορφή; Τι ρόλο παίζουν το συναίσθημα και η εμπειρία στην ποιητική γλώσσα και πώς εισβάλλουν και αποτυπώνονται στα τεχνάσματά της; Κι ακόμη, πώς επικοινωνεί η ποίηση με τις άλλες τέχνες, τι προσφέρει στο ιδίωμά τους και τι αντλεί από αυτές για να ενισχύσει το δικό της; Και πόση, πάλι, είναι άραγε η διάρκεια της ποίησης μέσα στο χρόνο, πόσο μπορεί να περάσει χωρίς απώλειες από τον έναν αιώνα στον άλλο, καθώς και με ποια αποθέματα και εφόδια; Και τι έχει να πει στον αναγνώστη της, σύγχρονο ή μεταγενέστερο; Του μιλάει για τον έρωτα, τον κατηχεί στα μυστικά της ομορφιάς, τον ανακουφίζει από το φόβο του θανάτου; Και είναι δυνατόν σήμερα, όταν τα πάντα έχουν γκρεμιστεί, αλλά και ανοικοδομηθεί, για να ριχτούν εν συνεχεία, ξανά και ξανά, σ' έναν ατέρμονο κύκλο, από το βάθρο τους, να απολαύσουμε όντως την ποίηση, να ανακαλύψουμε εκ νέου την αισθητική αγωγή της;
Αυτά είναι τα βασικά ερωτήματα που επανέρχονται με επιμονή, από ποίημα σε ποίημα και από στίχο σε στίχο, στην καινούρια, όγδοη κατά σειρά ποιητική συλλογή του Χάρη Βλαβιανού, η οποία συμπυκνώνει, νομίζω, και συνοψίζει στις σελίδες της όλα τα κεντρικά μοτίβα της εικοσάχρονης διαδρομής του.
Λόγος που πάει να γίνει τραγούδι
Η ποίηση, γράφει ο Παλαμάς στην τόσο λίγο συζητημένη «Ποιητική» του, είναι λόγος που πάει να γίνει τραγούδι. Κι αν θέλουμε να ξεσκονίσουμε λίγο τη φθαρμένη αυτή ορολογία, και να κρατήσουμε την ουσία της, τότε η παλαμική ρήση μάς θυμίζει πως η μεταφορική και εικονοποιητική ενέργεια της ποίησης, όχι μόνο δεν αποστρέφεται και δεν απομακρύνει το στοχασμό, αλλά και τον προϋποθέτει ως οργανικό συστατικό της λειτουργίας της […]».


ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΧΑΤΖΗΒΑΣΙΛΕΙΟΥ, Η πάλη για την κατάκτηση της μορφής, Ανοίγοντας το ποιητικό εργαστήριο και επιθεωρώντας τα υλικά του,
ΒΙΒΛΙΟΘΗΚΗ - 02/05/200


Επιστροφή