Αργύρης Χιόνης


Ο Αργύρης Χιόνης γεννήθηκε το 1943 στην Αθήνα. Άφού πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του σε χώρες της Βορειοδυτικής Ευρώπης, εγκαταστάθηκε, το 1992, στο χωριό Θροφαρί της ορεινής Κορινθίας, όπου ζει, πλέον, καλλιεργώντας τη γη και την ποίηση.
Από τις ένδεκα ποιητικές συλλογές, που έχει μέχρι στιγμής εκδώσει, οι δέκα περιέχονται στον συγκεντρωτικό τόμο Η φωνή της σιωπής (2006), ενώ η ενδέκατη, Στο υπόγειο, κυκλοφορεί ανεξάρτητα.
Εκτός από την ποίηση έχει γράψει και αφηγήματα. Οι πιο πρόσφατες συλλογές αφηγημάτων του είναι τα Όντα και μη όντα (2006, βραβείο «Διαβάζω» 2007) και Περί αγγέλων και δαιμόνων (2007).
Έχει επίσης μεταφράσει από τα γαλλικά, αγγλικά, ιταλικά, ισπανικά και ολλανδικά, πλήθος ποιημάτων και πεζογραφημάτων.
« [...] Διαβρωτικά και ‘αποτρόπαια ωραία’, τα ποιήματα του Χιόνη δρουν καταλυτικά στον ψυχικό κόσμο του αναγνώστη, προκαλώντας ένα ιλλιγιώδες αίσθημα ταραχής και ευφορίας, πολύτιμο συστατικό της αυθεντικής ποίησης. [...] »
 
Κατερίνα Κωστίου, περιοδικό «Ποίηση», τευχ. 24, φθινόπωρο – χειμώνας 2004.
 
 
 
«[…]Δεν ξέρω πολλούς ποιητές που να σκύβουν με τόση επιμονή στο αντικείμενό τους, χωρίς την ίδια ώρα να λασκάρει ούτε μία βίδα στον συγκινησιακό μηχανισμό τους. Και δεν ξέρω επίσης πολλούς ποιητές που να μπορούν να επεξεργαστούν σε τόσο μεγάλο βαθμό το λόγο τους (δεν χρειάζεται να υπενθυμίσω την κοινοτοπία ότι η γυμνότητα προέρχεται από μάστορα με τεράστια πείρα και πολύχρονα δουλεμένο καλέμι), χωρίς ταυτοχρόνως να δείχνουν το παραμικρό από το παρασκήνιο της προετοιμασίας τους. Ο Χιόνης ανήκει ασφαλώς στις πιο προωθημένες περιπτώσεις της σύγχρονης ελληνικής ποίησης και το έργο του είναι σε θέση να το αποδείξει και με την ελάχιστη (την πιο τυχαία και ανύποπτη) δοκιμή.[…]».
 
Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, περιοδικό «Νέα Εστία», Ιούλιος – Αύγουστος 2006..
 
 
 
 
«[…] Η ιδιαιτερότητα της λειτουργημένης ποιητικής του Χιόνη είναι ότι καταφέρνει να προσδώσει φιλοσοφικό έρεισμα σε φαινομενικά ασήμαντα πράγματα [...] Ένα άλλο βασικό χαρακτηριστικό είναι ότι καταφέρνει να αναδεικνύει την πνευματική εσωτερικότητα της φύσης και να αντιμετωπίζει έμψυχο και άψυχο κόσμο με έναν τελείως προσωπικό κώδικα φυσικής ευλάβειας […]».
 
Κατερίνα Κωστίου, περιοδικό «Ποίηση», άνοιξη – καλοκαίρι 2007..
 

Επιστροφή